De Vrije Softwarebeweging en de toekomst van de Vrijheid; 9 maart 2006

Wat volgt is een afschrift van een toespraak door Richard Stallman op 9 maart 2006 in Zagreb. De toespraak werd in het Engels gegeven. U kan eventueel onze lijst met toespraken van Richard Stallman bezoeken.

Richard Stallman lanceerde het GNU project en de Free Software Foundation in 1983. Stallman is voorzitter van de FSF, een zusterorganisatie van de FSFE.

Het originele (Engelse) afschrift van de toespraak werd gemaakt door Ciarán O'Riordan. Door lid te worden van de Fellowship of FSFE kan u soortgelijk werk ondersteunen. U kan ons ook ondersteunen met donaties aan de FSFE en door anderen aan te moedigen dat ook te doen.

De geluidsopnamen van deze toespraken staan online:

Verloop van de toespraak

Het afschrift van de voordracht

(menu) [Sectie: Wat is Vrije Software?]

[00:03:10]

Richard Stallman: Wat is Vrije Software? Vrije Software, is software die de vrijheden van zijn gebruikers respecteert. Software die u kan gebruiken maar die uw vrijheden niet respecteert, wordt propriëtaire of niet-vrije software genoemd.

Propriëtaire software houdt zijn gebruikers geïsoleerd en hulpeloos. Geïsoleerd omdat het voor elke gebruiker verboden is om te delen met de anderen, en hulpeloos omdat de gebruikers de broncode niet bezitten, waardoor ze niets kunnen veranderen, en zelfs niet weten wat het programma echt allemaal doet.

Maar Vrije Software, wat naar het schijnt vertaald wordt als slobodni softver [in het Kroatisch], is software die de vrijheden van zijn gebruikers respecteert. Wat bedoel ik daarmee? Het volstaat niet dat men zegt: "Ik ben voor vrijheid". Eén vraag is cruciaal: welke zijn de essentiële vrijheden die iedereen moet hebben?

[00:04:27]

Er zijn vier essentiële vrijheden voor de gebruiker van een programma.

Een programma dat deze vier vrijheden garandeert, is Vrije Software. Als één van deze vrijheden niet substantieel aanwezig is - lees onvoldoende beschikbaar - dan is het programma propriëtaire software, wat betekent dat het verdeeld wordt onder een onethisch systeem en dus beter niet gebruikt wordt, en beter niet ontwikkeld was geweest.

[00:05:45]

Ik wil wel opmerken dat de meerderheid van de software, bijna alle software, noch vrij noch propriëtair is. De meeste software is maatwerk, specifiek ontwikkeld voor één klant. Als deze klant al deze vrijheden heeft, als de klant volledige rechten heeft over de software, dan kan men dit strikt genomen Vrije Software noemen. Er is slechts één gebruiker en die gebruiker is vrij. Er wordt geen gebruiker aan banden gelegd; niemand wordt verkeerd behandeld. Vaak komen er nog wel andere ethische vragen in zo'n situatie. Er zijn vaak ethische vragen in een mensenleven, maar in dit specifieke geval, wordt er eigenlijk geen kwaad gedaan.

(menu) [Sectie: Waarom zijn dit de essentiële vrijheden?]

Waarom zijn deze vrijheden essentieel? Waarom definiëren we Vrije Software op deze manier?

(menu) [Sectie: Vrijheid twee]

Vrijheid twee is essentieel op fundamenteel ethische grond, opdat u een eerlijk, ethisch leven kan leiden als lid van uw gemeenschap. Als u een programma gebruikt dat u vrijheid twee niet geeft, loopt u steeds het risico op een moreel dilemma. Als één van je vrienden vraagt: "Dat is een leuk programma, mag ik een een kopietje?", heeft u de keuze tussen kwaad en kwaad. Eerste kwaad: geef uw vriend een kopie en overtreed de licentie van het programma. Het andere kwaad: u geeft uw vriend geen kopie en vervult dus de voorwaarden van de licentie.

Eens u in deze situatie verzeild raakt, moet u kiezen voor het minste kwaad. Het minste kwaad is het geven van de kopie, en dus de licentie van het programma overtreden.

[gelach]

Maar waarom is dat het minste kwaad? We veronderstellen dat deze vriend een goed mens is, die u steeds eerlijk behandeld heeft en dus uw medewerking verdient. We kunnen dit veronderstellen want anders zou het gaan over een slecht mens, iemand waarvan je liever niet hebt dat hij uw hulp vraagt. Dit is een makkelijk geval, u zegt gewoon: "Waarom zou ik u moeten helpen? ". Het wordt dus pas moeilijk als deze persoon een goed mens is, die u en anderen van nature wil helpen.

We weten dat de ontwikkelaar van het programma vrijwillig het solidariteitsprincipe van uw gemeenschap heeft aangevallen, bewust probeert om u af te zonderen van de rest van de wereld. Dus als u verplicht wordt om een slechte keuze te maken, kan u beter kiezen voor het benadelen van iemand die het verdient, iemand die zelf ook kwaad doet. Beter voor deze persoon te kiezen dan voor iemand die u geen kwaad doet.

Maar ook al kiest u voor het minste kwaad, dan nog is het geen goede keuze. Het is nooit goed - toch niet helemaal - om een overeenkomst te sluiten en ze dan niet na te leven. Het kan de juiste keuze zijn, maar dan nog is het geen goede keuze.

Op gebied van software is er maar één ding erger dan een niet-officiële kopie van een propriëtair programma en dat is een officiële kopie van zo'n programma. Een officiële kopie doet evenveel kwaad aan heel zijn gemeenschap van gebruikers, maar daarenboven heeft de ontwikkelaar, de aanstoker van het kwaad, er ook nog voordeel bij.

Als u hier goed over nadenkt, het hoe en waarom van het dilemma goed begrijpt, beseft u dat men ervoor moet zorgen nooit in dat dilemma verzeild te raken. Dat kan op twee manieren. De eerste manier, die waarschijnlijk de voorkeur draagt van de propriëtaire softwareontwikkelaars: zorg dat je geen vrienden hebt.

[gelach]

De andere: gebruik geen propriëtaire software.

[00:10:25]
[00:11:25]

Als u geen propriëtaire software gebruikt, dan stelt u zichzelf nooit bloot aan dit dilemma. Ik aanvaard alleen kopieën van Vrije Software. Als een vriend mij vraagt voor een kopie van een programma, zal ik nooit voor de verscheurende keuze staan, en kan ik legaal een kopie aan hem bezorgen. Als iemand bereid is mij een programma te bezorgen, dat mij interessant lijkt, onder de voorwaarde dat ik dat niet kan delen met anderen, dan zeg ik nee. Ik wil zo leven dat ik nergens beschaamd voor hoef te zijn.

De meest essentiële bronnen van om het even welke gemeenschap zijn niet haar fysieke bezittingen, maar wel haar psycho-sociale waarden. Het is de geest van goede wil; De behoefte om uw buren te helpen. Het is geen toeval dat de belangrijkste godsdiensten deze waarden van goede wil al duizenden jaren actief promoten. Ze doen dit omdat de kleinste toename van deze waarden, de levenskwaliteit voor iedereen verbetert.

Welke besluiten moeten wij trekken als belangrijke sociale instituten zeggen dat delen slecht is? Waar zijn ze mee bezig? Zij vergiftigen deze levensbelangrijke waarden, iets wat geen enkele gemeenschap zich kan veroorloven. Geen enkele gemeenschap heeft een teveel aan goede wil. Geen enkele gemeenschap kan het zich veroorloven deze waarden te verspillen.

En wat betekent het als ze zeggen dat u een piraat bent als u uw buren helpt? Waar zijn ze mee bezig? Ze vergelijken het helpen van uw buren, met het kapen van schepen. Deze vergelijking is helemaal fout aangezien het aanvallen van schepen ronduit slecht is, terwijl het helpen van je buren lovenswaardig is.

En wat betekent het als men zware straffen, zoals jarenlange gevangenisstraffen, oplegt aan mensen die hun buren helpen? Hoeveel meer angst moet men ons nog aanjagen voordat onze buren te bang worden om nog iets met ons te delen, of voordat jullie te bang worden om nog iets met hen te delen.

[00:14:07]

Dit angstniveau, deze terreurcampagne, proberen de ontwikkelaars van niet-vrije software op te leggen aan alle mensen over de hele wereld. Ik gebruik de term "terreurcampagne, niet alleen om mijn afkeur voor deze praktijk aan te tonen, maar ook omdat in minstens twee landen ontwikkelaars van propriëtaire software al gedreigd hebben met verkrachting voor het bezitten van illegale kopieën van propriëtaire software. Als men mensen begint te bedreigen met verkrachting, is volgens mij het woord terreurcampagne gepast. Ik vind dat wij deze terreurcampagne moeten stoppen. Wij mogen dit niet laten gebeuren.

[00:14:53]

Daarom bestaat vrijheid nummer twee, de vrijheid om uw buur te helpen. De vrijheid om kopieën te maken en ze uit te delen aan anderen.

(menu) [Sectie: Vrijheid nul]

Vrijheid nul is onmisbaar voor andere redenen. Het is de vrijheid om een programma te gebruiken voor om het even welk doel u nuttig lijkt. Het kan u verrassen, maar er zijn propriëtaire programma's die u zelfs deze minimale vrijheid niet gunnen. Sommige programma's leggen beperkingen op voor hoe vaak u het gebruikt, of wanneer, of hoe, of voor welke taken, of voor welk doel.

Op deze manier heeft u overduidelijk geen controle meer over uw eigen computer. Dus is vrijheid nul onontbeerlijk om controle te krijgen over uw eigen computer, maar het volstaat niet; je hebt dankzij vrijheid nul alleen nog maar de vrijheid om op uw eigen computer die zaken te doen die de ontwikkelaar voor jou gekozen heeft.

(menu) [Sectie: Vrijheid één]

Wilt u echt controle over uw computer, dan moet u ook deze beslissingen aan de ontwikkelaar onttrekken zodat u zelf deze keuzes kan maken. Daarvoor heeft u vrijheid één nodig, de vrijheid om de broncode te bestuderen, en deze aan te passen zodat een programma doet wat u wil. Als u deze vrijheid niet bezit, weet u nooit wat een programma echt doet.

Vroeger werd me verteld dat Ceauşescu beslist had om alle telefoons zo te maken dat men ze makkelijk kon afluisteren - vooral de regering kon dat makkelijk. Vandaag doen propriëtaire ontwikkelaars iets soortgelijks. Veel niet-vrije programma's bevatten kwaadaardige code, alleen ontwikkeld om het gedrag van de gebruiker te bespioneren, zijn mogelijkheden te beperken en soms zelfs om hem kwaad te berokkenen.

Spionagecode is wijd verspreid. Een niet-vrij programma dat zijn gebruikers bespioneert kennen jullie waarschijnlijk wel, het noemt Windows XP. Als een gebruiker van Windows XP, en ik zeg bewust niet "u" aangezien jullie nooit zo'n programma zouden gebruiken, dus als een gebruiker van Windows XP in zijn eigen bestanden zoekt naar een woord, verstuurt Windows een bericht waarin staat naar welk woord je zocht. Dat is één van de spionagefuncties.

Wanneer Windows voorstelt om uw systeem te updaten, om de laatste veranderingen te downloaden, verstuurt hij een lijst met al de software die op uw computer geïnstalleerd is. Dat is een andere spionagefunctie.

Het is niet eenvoudig om deze spionagefuncties te ontdekken. Microsoft vertelt de mensen namelijk niet dat ze op deze wijze bespioneerd zullen worden. Ze plaatsen waarschijnlijk een zinnetje in hun licentie dat zegt: " U gaat ermee akkoord dat wij alle informatie verzamelen die nodig is voor watdanook blah blah blah". De gebruikers nemen meestal niet de tijd de hele licentie te lezen, en diegenen die dat wel doen, worden er niet veel wijzer van.

Het zit zo, er is heel wat ingenieus onderzoek nodig geweest om de ontdekken dat Windows de lijst van geïnstalleerde programma's doorstuuurt, aangezien het deze lijst gecodeerd doorstuurt.

[00:18:45]

Het bespioneren van de gebruikers gebeurt niet alleen in Windows. Ook de Windows Media Player bespiedt zijn gebruikers, dit programma volgt u op de voet en rapporteert elke site die de gebruiker bekijkt.

Denk nu alstublieft niet dat deze slechte praktijken alleen bij Microsoft voorkomen. Microsoft is slechts één van de vele ontwikkelaars van software die gebruikers onderwerpt. Realplayer doet juist hetzelfde. Ook dit programma volgt de gebruiker op de voet en rapporteert elke pagina die de bezoeker bekijkt.

En ook de Tivo doet hetzelfde. Deze Tivo is een interessante zaak aangezien veel Vrije Softwaregemeenschappen de Tivo aanvankelijk blij onthaalden. De Tivo gebruikt namelijk veel Vrije Software; er zit een GNU/Linux systeem in.

Dus mensen riepen "Wow fantastisch! Zij gebruiken onze software, zij genieten van ons werk, wij juichen dit toe.". De Tivo bevat spijtig genoeg ook niet-vrije software en bespioneert zijn gebruikers. Het rapporteert elk programma waar de gebruiker naar kijkt.

Dit toont aan de we niet ver genoeg gaan, ons einddoel moet meer zijn dan juist het feit dat ze Vrije Software gebruiken. We moeten als doel stellen dat ze geen niet-vrije software gebruiken, dat wij geen niet-vrije software gebruiken. Als je uw vrijheid wil behouden, moet u alle programma's verwerpen die deze vrijheid wegnemen en elk niet-vrij programma ontneemt u uw vrijheden.

Als u een computer hebt die wat Vrije Software draait, gedeeltelijk op Vrije Software draait, betekent dat niet dat deze computer uw vrijheid respecteert. Hij respecteert uw vrijheid slechts gedeeltelijk.

[00:21:00]

Slechte praktijken gaan verder dan spionage. Er worden ook functies ingebouwd waardoor de software weigert te werken. Waardoor programma's zeggen "Ik wil u dit bestand niet tonen, jij mag van mij geen stuk van dit bestand copiëren, ik druk dit bestand niet af voor u, ik vind u niet leuk genoeg. " Dit is ook bekend als DRM - Digital Restrictions Management, de internationale functie om dienst te weigeren.

En er bestaan ook geheime ingangen. Enkele jaren geleden werd een niet-vrij programma bevrijd, toen gebruikers de broncode bestudeerden, ontdekten ze dat er al jaren een achterpoortje was ingebouwd.

Zolang het programma propriëtair was kon niemand dit ontdekken. Men kon niet zien dat er een achterpoortje was. Pas toen het programma bevrijd werd, zagen ze het achterpoortje en hebben ze dit natuurlijk onmiddellijk verwijderd.

Een propriëtair programma met zo'n achterpoortje waarvan u allicht al een hebt gehoord heet Windows XP. Als Windows XP u een update voorstelt, kent Microsoft de identiteit van de gebruiker en kan Microsoft hem een op maat gesneden update aanbieden. Wat betekent dat? Het betekent dat de gebruiker volledig is onderworpen aan de wil van Microsoft, zij kunnen met zijn systeem doen wat zij willen.

In 1999 heeft men in de Microsoft server software een achterpoortje ontdekt dat speciaal voor de US National Security Agency gecreëerd werd. U kan niet-vrije software niet vertrouwen. Niet-vrije software geeft de ontwikkelaars macht over de gebruikers. Deze macht kan op veel manieren gebruikt worden tegen de gebruikers. Sommige ontwikkelaars gebruiken deze macht, anderen niet. Zolang u geen slechte functies ontdekt in de software weet u niet tot welke categorie een ontwikkelaar behoort. U kan nooit weten of zo'n softwareontwikkelaar betrouwbaar is.

Laten we veronderstellen dat we nu praten over zo'n programma waarin de ontwikkelaars geen boosaardige code verstopten - er bestaan namelijk nog ontwikkelaars, die oprecht proberen een programma te schrijven dat ten dienste staat van de gebruikers.

Ook zij zijn maar mensen, ze maken dus fouten. Alle programmeurs maken fouten. Hun code bevat 'bugs'. Een gebruiker van niet-vrije software is even hulpeloos tegen een toevallig gemaakte fout als tegen bewust geschreven boosaardige code. De gebruiker van niet-vrije software is de gevangene van zijn software.

[00:25:05]

Wij, ontwikkelaars van Vrije Software, zijn ook mensen. Ook wij maken fouten, en onze programma's bevatten 'bugs'. Maar als onze software fouten of code bevat die zaken doet die u niet bevallen, dan kan u dat herstellen, want wij respecteren uw vrijheid om dat te herstellen, de vrijheid om de code te veranderen. Om het even wat wij schreven en wat u niet bevalt, kan u veranderen omdat wij uw vrijheid om dit te doen respecteren.

Maar vrijheid één volstaat niet. Vrijheid één geeft u wel de vrijheid om zelf de code te bestuderen en te veranderen als u dat wil. En toch is dat niet voldoende, er zijn namelijk miljoenen computergebruikers wereldwijd die helemaal niet weten hoe ze moeten programmeren. Zij kunnen deze vrijheid niet zelf uitoefenen. En ook voor programmeurs zoals ik, volstaat deze vrijheid één niet, er is namelijk veel te veel software - te veel Vrije Software. Niemand is in staat om alles te bestuderen, en de aanpassingen uit te voeren die zij noodzakelijk achten.

Dit krijgt één mens nooit verwezenlijkt.

(menu) [Sectie: Vrijheid drie]

Samenwerking is de enige mogelijke manier om controle te krijgen over de software die we gebruiken. Om dit mogelijk te maken hebben we vrijheid drie nodig, de vrijheid om uw gemeenschap te helpen, de vrijheid om aangepaste versies van een programma te publiceren of te verspreiden, als je dat wil.

Met deze vrijheid kunnen we samen controle krijgen over software. Vrije Software is software die ontwikkeld wordt onder de democratische controle van haar gebruikers. Niet in de strikte betekenis van democratie, waar iedereen een stem kan uitbrengen waarna de software op de verkozen manier ontwikkeld wordt. Het is nog veel beter dan dat. Als er een Vrije Softwareprogramma is, en veel mensen willen dat het in een bepaalde richting evolueert, zal daar aan gewerkt worden en worden de verbeteringen gepubliceerd. Het programma zal dan duidelijk in deze richting evolueren.

Als er nu slechts enkele mensen vooruitgang willen maken in een bepaalde richting, dan kan dat, zij kunnen het programma laten evolueren in de door hen gekozen richting, maar zullen beperkt worden door de hoeveelheid werk die anderen erin willen investeren. En als de veranderingen de meeste gebruikers niet bevallen, zullen die hun eigen versie blijven gebruiken. De belangrijkste versie zal evolueren in deze richting, maar anderen die iets anders willen, zijn vrij het programma verder te ontwikkelen in de door hun gekozen richting.

Als een miljoen mensen een bepaalde verandering willen in een Vrije Softwareprogramma, bestaat de kans dat enkele duizenden daarvan de kennis hebben om dat ook uit te voeren. Vroeg of laat zullen enkelen daarvan deze verandering uitwerken, en hun aangepaste versie publiceren. Eén miljoen mensen zullen deze nieuwe versie gaan gebruiken. Alleen programmeurs zijn in staat om van vrijheden één en drie gebruik te maken. Maar elke gebruiker kan rechtstreeks gebruik maken van vrijheden nul en twee - de vrijheden om een programma te gebruiken en te kopiëren - en ook niet-programmeurs kunnen onrechtstreeks genieten van vrijheden één en drie. Zij kunnen deze vrijheden niet rechtstreeks gebruiken, want daarvoor moet men kunnen programmeren, maar als anderen hun vrijheden gebruiken, genieten de niet-programmeurs mee van de voordelen.

Dus deze vier vrijheden zijn essentieel voor alle gebruikers, ook voor de niet-programmeurs, die een meerderheid vormen in de maatschappij.

(menu) [Sectie: Rechtstreekse ondersteuning van Vrije Softwareontwikkeling]

Veronderstel dat er slechts duizend gebruikers zijn die een bepaalde verandering willen in in vrij programma, en veronderstel dat geen enkele van die duizend mensen weet hoe men moet programmeren, dan nog kunnen zij gebruik maken van deze vrijheden. En wel als volgt:

Eén van hen kan een bericht rondsturen en met anderen in contact komen, eens dat de nodige contacten gelegd zijn, kunnen ze een organisatie opstarten.

[00:30:04]

De organisatie wordt opgericht om de nodige fondsen te werven om de verandering die zij willen, te bewerkstelligen. De organisatie vraagt aan iedereen die lid wil worden 100 dollar. Dus als alle mensen, die deze verandering echt belangrijk vinden, lid worden van deze organisatie, hebben ze 100000 dollar. Hiermee kunnen ze waarschijnlijk gedurende één jaar, één of meerdere programmeurs inhuren die het programma aanzienlijk kunnen wijzigen.

Als de verandering die ze willen eerder klein is, zouden ze het lidgeld kunnen beperken tot tien dollar.

Om deze veranderingen te bewerkstelligen, moet de organisatie programmeurs betalen. Dus moeten ze op zoek naar mensen om in te huren. Ze zullen aan enkele programmeurs moeten vragen "tegen wanneer kunnen jullie deze veranderingen doorvoeren en hoeveel gaat dat ons kosten?" en ze kunnen deze vragen ook aan andere programmeurs stellen, waarna ze een keuze kunnen maken.

Dit toont aan dat Vrije Software een vrije markt kan creëren voor allerlei vormen van ondersteuning en diensten. Dit in tegenstelling met propriëtaire software waar de ondersteuning meestal gemonopoliseerd wordt, aangezien alleen de ontwikkelaar toegang heeft tot de broncode en in staat is om deze aan te passen. Gebruikers die iets veranderd willen zien moeten gaan smeken bij de ontwikkelaar."Willen jullie A.U.B de verandering die wij vragen doorvoeren? ". Soms krijg je een antwoord van de ontwikkelaar: "Als u ons betaalt, zullen wij luisteren naar uw problemen ". Als de gebruiker daarop ingaat, krijgt hij te horen:"Bedankt, binnen zes maanden is er een nieuwe versie van ons programma. Koop deze versie en dan zal je zien hoe we uw problemen hebben opgelost en kan je ook ontdekken welke nieuwe problemen we voor u creëerden.".

[00:32:07]

Met Vrije Software heeft iedereen een kopie, en kan men de broncode bestuderen, alles onder de knie krijgen, en ondersteuning aanbieden, in een vrije markt. Dus gebruikers die echt goede ondersteuning willen kunnen in het algemeen betere ondersteuning verwachten voor Vrije Software in een vrije markt, dan ze zouden kunnen krijgen in de gemonopoliseerde markt van propriëtaire software.

Dit voorbeeld toont een paradox: als er tussen verschillende producten gekozen kan worden om een bepaalde taak uit te voeren, spreken we meestal niet over een monopolie. Maar als deze keuze er één is tussen propriëtaire softwarepakketten, is er toch sprake van een monopolie, de arme gebruiker die voor het ene propriëtaire programma kiest, zit achteraf met een monopolie voor de ondersteuning van dat programma. Kiest die arme gebruiker voor het andere programma, krijgt hij ook een monopolie voor de ondersteuning van dat programma. Er is geen mogelijkheid om aan dat monopolie te ontsnappen.

Dit voorbeeld toont het bredere principe. Het is fout om vrijheid gelijk te stellen met "een vrije keuze". Vrijheid is veel meer dan kunnen kiezen tussen enkele specifieke opties. Vrijheid is controle over uw eigen leven. Als mensen hun analyse van vrijheid proberen te reduceren tot de vrijheid om te kiezen, hebben ze het grootste deel van hun vrijheid al weggeworpen. Hetgeen dan overblijft is slechts zo'n klein deel van vrijheid, zodat men makkelijk kan bewijzen dat vrijheid eigenlijk niet zo belangrijk is. Deze definitie is dus vaak de eerste stap voor het valse argument dat vrijheid niet zo belangrijk is.

Kunnen kiezen tussen verschillende propriëtaire softwarepakketten, is mogen kiezen wie je meester wordt. Vrijheid betekent geen meester hebben.

[00:34:45]

Dus nu ik klaar ben met uit te leggen waarom vrijheid drie - de vrijheid om je gemeenschap te helpen, de vrijheid om een aangepaste versie te verdelen of te publiceren - belangrijk is, weten jullie waarom alle vier vrijheden noodzakelijk zijn. Als een programma deze vier vrijheden heeft, is het Vrije Software, en dat betekent dat het programma in een ethisch systeem verdeeld wordt. Als één van deze vrijheden wezenlijk ontbreekt, dan is het programma propriëtaire software, wat betekent dat je het niet zou mogen gebruiken en dat het helemaal niet ontwikkeld had moeten worden, toch niet op zo'n manier.

(menu) [Sectie: Vergelijking tussen Vrije en propriëtaire software

Propriëtaire software ontwikkelen, is het ontwikkelen van verleidingen waarvoor mensen hun vrijheid willen opgeven, en levert dus geen positieve bijdrage aan de gemeenschap. Eén van die verkeerde vergelijkingen tussen Vrije Software en propriëtaire software, is de vraag hoeveel vrije en propriëtaire software men kan ontwikkelen. Je kan dit vergelijken met de volgende redenering: "Is het beter dat we wapens produceren of is het beter om huizen en eten te produceren? Laten we eens bekijken hoeveel we van elk kunnen produceren. Hé, we kunnen veel meer wapens produceren, dus maken we wapens."

Dit is een verkeerde benadering voor deze vraag. Als mensen zich afvragen: "kunnen we nu meer propriëtaire software of meer Vrije Software maken", dan benaderen ze de vraag verkeerd. Het beste wat je kan doen is Vrije Software maken, het op één na beste is geen software maken, het slechtste wat je kan doen is propriëtaire software maken.

[00:36:52]

Ik ben voorstander van het principe om mensen te belonen die een positieve bijdrage leveren aan de gemeenschap, en mensen op één of andere manier te bestraffen als ze de gemeenschap schaden. Dit betekent dat mensen die nuttige Vrije Software ontwikkelen het verdienen om beloond te worden, en mensen die aantrekkelijke propriëtaire software ontwikkelen verdienen een bestraffing.

Alhoewel het goed is om te belonen en te bestraffen wat bijdraagt en schade toebrengt aan de gemeenschap, kunnen we niet gewoon zeggen: "Ik doe om het even wat, als ik maar beloond wordt, het is de verantwoordelijkheid van de gemeenschap dat ze alleen zaken beloont die een positieve bijdrage aan de samenleving leveren". Het is onze taak als ethische wezens om goed te doen, ongeacht dat beloond wordt of niet. Daarom besliste ik al lang geleden dat ik Vrije Software zou ontwikkelen ofwel geen software. Ik zal geen lokaas ontwikkelen waarvoor mensen bereid zijn hun vrijheden op te geven. Dan deed ik beter niets.

(menu) [Sectie: De situatie in 1983]

Ik kwam tot deze ethische inzichten in het jaar 1983. Toch min of meer, ik had de jaren daarvoor natuurlijk al veel geleerd over deze problematiek. Maar het was in 1983 dat ik besliste waarvan ik werk ging maken: mensen de kans geven om hun computer in alle vrijheid te gebruiken als lid van een gemeenschap.

Hoe kon men dat verwezenlijken? In 1983, was het onmogelijk, de reden daarvoor is dat computers niets doen zonder besturingssysteem, en in 1983 waren de besturingssystemen van alle moderne computers propriëtair. Het werkte als volgt, de gebruiker moest een "non-diclosure"-overeenkomst teken alleen al voor het bekomen van de uitvoerbare code. De broncode was niet beschikbaar voor gewone gebruikers.

Het tweede dat een mens moest doen om een computergebruiker te worden, nadat hij de computer zelf kocht, was expliciet de rest van zijn gemeenschap verraden. Hoe kon ik dat verhelpen?

Ik was een enkeling die geloofde in een idee dat door de meeste mensen als belachelijk extreem werd bekeken. Ik bezat geen politieke vaardigheden. Weinig faam - buiten het wereldje van tekstverwerkingsontwikkelaars. Dus hoe kan ik iets veranderen? Ik dacht niet dat het mogelijk was om besturen te overtuigen om hun wetten te veranderen, of om bedrijven te overtuigen om hun handelswijzen te veranderen. Maar gelukkig was ik vrij sterk in één ding, het ontwikkelen van software. In het bijzonder software voor besturingssystemen. Toen ik deze inzichten kreeg, besefte ik dat ik het probleem kon oplossen, zonder iemand anders te moeten overtuigen, door zelf een besturingssysteem te ontwikkelen dat vrij is. Dan konden we daar allemaal naar overschakelen en verder leven in vrijheid. We hoefden geen andere ontwikkelaars meer te overtuigen, we konden verder zonder hen. Als anderen onze vrijheden niet respecteerden, dan gebruikten we hun software niet meer.

[00:40:52]

Ik had een manier ontdekt om politieke veranderingen te introduceren in de gemeenschap, door middel van technische werkzaamheden. Toen ik me ervan bewust werd dat deze werkwijze uitvoerbaar was, en dat ik de juiste vaardigheden had om dat werk uit te voeren, besefte ik dat ik door de omstandigheden verkozen was om deze taak uit te voeren.

Het is alsof je iemand ziet verdrinken, het is niet Bush, en je kan zelf zwemmen ...

[gelach]

... dan is het je morele plicht om die persoon te redden. Ik kan niet zwemmen, maar voor de taak die ik moest aanvatten was dat niet nodig, er moest veel software geschreven worden. En daarvoor had ik wel de kwaliteiten. Dus besliste ik om een vrij besturingssysteem te ontwikkelen, of, waarschijnlijk tengevolge van ouderdom, zou sterven tijdens de poging.

[gelach]

In de beginjaren had de Vrije Softwarebeweging die ik opstartte geen actieve vijanden. Er waren veel mensen die niet met mijn analyse akkoord gingen, maar ze lachten met mij. Niemand ondernam acties om ons te verhinderen een vrij besturingssysteem te ontwikkelen. Het grootste obstakel was de enorme hoeveelheid werk, en niemand wist of we ooit ons einddoel zouden bereiken. Maar wie vecht voor vrijheid, kan niet wachten tot op het moment dat hij weet dat hij zal winnen. Als dat je strategie is, zal je kansen mislopen.

(menu) [Sectie: Kiezen voor de UNIX structuur.]

De ene keuze leidde me naar een andere keuze, de keuze voor een technische structuur. Welk soort systeem zou ik maken? In de jaren tachtig van vorige eeuw waren er veel computerarchitecturen en werden er ook geregeld nieuwe structuren voorgesteld. Ik besefte dat het jaren zou duren om mijn besturingssysteem te ontwikkelen, en dat computers er daartegen best wel heel anders zouden kunnen uitzien. Dus moest mijn systeem makkelijk overdraagbaar zijn. Anders zou het verouderd zijn nog voor dat het klaar was.

Voor zover ik wist, bestond er slechts één overdraagbaar besturingssysteem, en dat was Unix. Dus besloot ik om het ontwerp van Unix te volgen. Ik vermoedde dat dit mij de beste kans zou geven om een bruikbaar en overdraagbaar besturingssysteem te ontwikkelen. Daarenboven was Unix een populair besturingssysteem, het zou nuttig zijn om mijn systeem opwaarts compatibel te maken met Unix. Dat zou de overstap voor de vele Unix-gebruikers veel makkelijker maken.

Dus ging ik ervoor, en dit had enkele interessante gevolgen. Je moet weten dat Unix bestaat uit honderden verschillende gescheiden 'onderdelen', die met elkaar communiceren via min of meer bekende interfaces. Ook de gebruikers communiceren met deze onderdelen via zo'n interfaces.

Dus als je compatibel wil zijn met Unix, moet je je min of meer aan deze interfaces houden, en elk onderdeel vervangen door een compatibel onderdeel. Het voordeel is dat de belangrijkste ontwerpbeslissingen al genomen zijn. Aan elk onderdeel kan een andere groep programmeurs werken, onafhankelijk van elkaar. Deze beslissing was dus ook een goede oplossing voor één van de grootste problemen van elk groot programmeerproject: zo'n grote groep mensen met elkaar laten communiceren.

[00:45:30]

Door mijn beslissing om compatibel met Unix te werken, wat belangrijk was om een makkelijke overstap naar het besturingssysteem mogelijk te maken, had ik het project al in veel kleine stukjes verdeeld, honderden stukjes.

(menu) [Sectie: De naam "GNU"]

Het enige dat nog ontbrak om van start te gaan was een naam. In de gemeenschap van programmeurs die software deelden in de jaren zeventig, een groep die mij leerde dat Vrije Software een goede en ethische levensvisie was, programmeerden we voor ons plezier.

Velen onder ons waren studenten, en veel anderen werden betaald voor hun werk, maar dat was minder belangrijk. De belangrijkste reden waarom we programmeerden, was voor het ongelooflijk fascinerend plezier dat we beleefden. Aangezien we ons werk als een vrolijke, plezierige bezigheid beschouwden, hadden we ook veel taken zo ingekleed dat ze leuk werden. Een voorbeeld hiervan is de manier waarop we onze projecten benoemden, we gebruikten vaak grappige of zelfs wat "stoute" namen. Zo was er een heel specifieke gewoonte om programma's die geïnspireerd waren op bestaande programma's - eventueel zelfs compatibel met dat programma -, een naam te geven die een recursief acroniem is van de naam van het bestaande programma, met als boodschap dat dit programma niet het andere is. Het is een grappige manier om naar het originele programma te verwijzen, en is voor velen een bron van inspiratie gebleken.

[00:47:32]

In 1975 bijvoorbeeld, ontwierp ik de eerste Emacs teksteditor, een teksteditor waarvoor je zelf uitbreidingen kon programmeren. Je kon de editor zelfs herprogrammeren terwijl je ermee aan het werk was. Dit was zo'n aantrekkelijk programma dat het wel dertig keer nagemaakt werd. Enkele van de namen die voor deze programma's gebruikt werden zijn "something Emacs", maar er was ook Sine, voor Sine Is Not Emacs, en Fine, voor Fine Is Not Emacs, en Eine, voor Eine Is Not Emacs. En Mince, voor Mince Is Not Complete Emacs, en de tweede versie van Eine noemde men Zwei, voor Zwei Was Eine Initially.

Men kon zich wel amuseren met deze recursieve acroniemen. Bij gebrek aan een beter idee zocht ik naar een recursief acroniem voor iets- is not Unix. Ik probeerde alle zesentwintig mogelijkheden, maar geen enkel acroniem vormde een bestaand Engels woord, en als het niet ook iets anders betekende, was het ook niet grappig. Wat moest ik doen? Ik dacht eraan om alles wat samen te trekken zodat ik een recursief acroniem van drie letters kon vormen.

Ik probeerde elke letter, ANU, BNU, CNU, DNU, ENU, FNU, GNU! Ah, gnu was het grappigste woord in de Engelse taal. Ik had een intelligente, betekenisvolle, specifieke reden om iets gnu te noemen, en kon er dan ook niet aan weerstaan.

[00:49:21]

Waarom het woord gnu in zoveel woordspelingen gebruikt wordt? Omdat het volgens het woordenboek moet uitgesproken worden als "noe". De "g" wordt niet uitgesproken. Velen komen dan ook in de verleiding om gnu te zeggen in plaat van "new", tenminste voor mensen die houden van woordspelingen. In mijn kinderjaren bestond er zelfs een grappig liedje dat gebaseerd was op het woord gnu. Aangezien het woord gnu al met zoveel vrolijke zaken geassocieerd werd, was het de best mogelijke naam die je aan iets kon geven.

Pas op! Als u het gebruikt als naam voor ons besturingssysteem, volg dan niet het woordenboek. Als u praat over het "new " besturingssysteem zal je veel mensen in verwarring brengen - aangezien we er nu al 23 jaar aan werken kan je het moeilijk nieuw noemen. Wij noemen het nog steeds "gnu" [met twee medeklinkers, zoals "canoe"], ongeacht het groot aantal mensen die het verkeerdelijk uitspreken als Linux".

Hoe is deze fout kunnen gebeuren?

(menu) [Sectie: GNU en Linux]

Tijdens de jaren tachtig ontwierpen we één na één stukken van het GNU-systeem. In het begin wat langzaam aangezien ik samen met nog één andere persoon het programmeerwerk deed. Het doel was natuurlijk niet om een door mij geschreven systeem te ontwikkelen, wel om zo snel mogelijk een Vrije Softwarebesturingssysteem te hebben. Ik deed dan ook zo hard als ik kon mijn best om andere personen te engageren. Al in 1983, nog voor ik iets geschreven had, begon ik al anderen uit te nodigen om mee te doen. Jaar na jaar werden meer mensen lid, en begonnen ze ook bij te dragen aan GNU.

[00:51:23]

Rond 1990 hadden we bijna alle stukken, maar er ontbrak nog één groot essentieel onderdeel, en dat was de kernel. In 1990 nam de Free Software Foundation - die ik eind 1985 oprichtte om geld in te zamelen om de vooruitgang van Vrije Software te stimuleren - iemand in dienst om deze kernel te ontwikkelen. Ik koos een design voor deze kernel en verder was ik niet betrokken bij het proces. Ik schreef het niet. Ik koos voor een ontwerp waarvan ik dacht dat die ons het snelst aan een kernel zou helpen. Ik had namelijk een microkernel gevonden, die dankzij staatssteun ontworpen was in een universiteit. Ik dacht dat we dat als basis konden gebruiken en daar bovenop een reeks gebruikerprogramma's programmeren die elk specifieke kerneltaken konden uitvoeren. Deze programma's communiceren via berichten, een service geleverd door de microkernel.

Dit was in 1990 volgens veel mensen de meest zuivere manier om een kernel te ontwerpen. Het heeft veel jaren geduurd om deze kernel aan de praat te krijgen, en hij werkt nog steeds niet zoals het moet. Blijkbaar zitten er fundamentele fouten in het ontwerp, fouten waar in 1990 niemand aan gedacht had.

Gelukkig hebben we er niet op moeten wachten. In 1991 begon een Finse student aan het maken van een klassieke enkelvoudige kernel, die hij al op minder dan een jaar aan de praat kreeg. Deze kernel werd "Linux " genoemd. Aanvankelijk was dit geen Vrije Software, maar in 1992 veranderde hij de licentie en bracht ze onder een Vrije Softwarelicentie, meer bepaald de GNU General Public Licence, die ik had geschreven als licentie voor de onderdelen van GNU die wij aan het ontwikkelen waren.

Dus alhoewel linux niet ontworpen is voor het GNU-project, was het vanaf 1992 wel Vrije Software en vormden het bijna volledige GNU-systeem en de linix kernel samen een volledig systeem. Een systeem dat je zelfs in een PC kan installeren. Zo was het voor het eerst mogelijk om in volledige vrijheid een PC te gebruiken. Het doel dat we ons in 1984 stelden, was bereikt.

De ontwikkeling van Linux was een zeer belangrijke bijdrage aan de Vrije Softwaregemeenschap. Dit was de stap die nodig was om ons over de finish te krijgen. Voorheen hadden we veel nuttige programma's die mensen konden gebruiken in een niet-vrij besturingssysteem. Dankzij het laatste ontbrekende stukje hadden we een volledig vrije alternatief voor de niet-vrij besturingssystemen.

[00:55:16]

Maar! Het misverstand dat Linux het volledige systeem was, dat het volledig ontwikkeld werd door die Finse student in 1991 is heel erg schadelijk geweest voor de Vrije Softwaregemeenschap. Het verbrak de band tussen onze software en onze filosofie.

Voor die tijd, was er geen volledig vrij besturingssysteem, maar waren er wel veel belangrijke delen ervan. Mensen installeerden zo bovenop niet-vrije besturingssystemen, niet alleen omdat ze vrij waren, maar ook omdat ze meestal beter waren. Als mensen deze programma's gebruikten, waren ze er zich heel goed van bewust dat ze GNU-programma's gebruikten. Deze mensen beschouwden zichzelf als fans of supporters van GNU. Als deze mensen artikelen lazen die bij sommige pakketten werden meegeleverd, met meer uitleg over de filosofie achter Vrije Software, dezelfde filosofie waarover ik hier vandaag vertel, dan dachten deze gebruikers: "Ah, dat is de filosofie achter GNU, en GNU bevalt mij wel, laat ik er eens iets over lezen." Dit betekende nog niet dat ze ons gelijk gaven, maar zo raakten ze tenminste vertrouwd met onze argumenten. We kregen een kans om hen te overtuigen, en eens overtuigd zouden ze ook de motivatie voelen om mee te werken aan Vrije Software, om mee te werken aan GNU. De software verspreidde de filosofie, en de filosofie hielp de software om te groeien.

Van zodra mensen min of meer het volledige GNU-systeem gingen gebruiken, en ze dachten dat het linux was, bracht het gebruik van GNU-systemen de mensen niet langer in contact met onze filosofie - datgene waar ik vandaag over praat, de filosofie van de Vrije Softwaregemeenschap -, integendeel, het bracht de mensen in contact met de filosofie van de ontwikkelaar van Linux.

Hij is nooit akkoord gegaan met de idealen van de Vrije Softwaregemeenschap. Om juist te zijn, hij noemt zichzelf liefst apolitiek.

[00:57:44]

Maar, zoals vaak bij mensen die beweren apolitiek te zijn, hebben ook zij vaak een specifieke zienswijze die ze willen uitdragen. In dit geval is het de visie dat ontwikkelaars de volledige macht moeten hebben, ontwikkelaars beslissen of je al dan niet je vrijheden hebt, en beschouwen het altijd fout als je tegen de wil van de ontwikkelaar ingaat. Ze bedoelen, het is altijd fout om een softwarelicentie te overtreden. Deze zienswijze heeft hij in het verleden verkondigd.

En als mensen denken dat het hele systeem zijn werk is, zijn ze ook geneigd hem als voorbeeld te nemen voor ethische vraagstukken. We moeten nu vaststellen dat we in de ongemakkelijke positie zitten waar een systeem dat voor een groot deel ons werk is, mensen een richting instuurt die helemaal tegengesteld is aan de onze, omdat de ontwikkeling van het systeem aan iemand anders wordt toegeschreven. Dat is de reden waarom ik zo vaak op dit thema terugkom. Daarom vraag ik jullie om het systeem GNU+Linux of GNU/Linux te noemen. Noem het alstublieft niet Linux. Het is niet alleen oneerlijk tegenover de belangrijkste ontwikkelaars van het systeem, maar het stimuleert de mensen ook om niet langer na te denken over hun vrijheid.

En dat is een gevaarlijke ontwikkeling, want de geschiedenis heeft ons geleerd dat vrijheid nooit een gegarandeerd recht is. En we moeten niet eens zo ver terugkijken in de geschiedenis. Kijk maar naar de toestand in de Verenigde Staten, daar hebben mensen de laatste jaren hun vrijheid verloren. Het leven biedt je heel veel kansen om je vrijheid te verliezen. Iemand zegt: " Schenk mij uw vrijheid en ik geef jou ... of dat ... en ik bescherm je ... en dan zorg ik voor jou" of wat dan ook. Als je uw vrijheid niet koestert, als je ze niet heel sterk koestert, dan verlies je ze. Een dwaas en zijn vrijheid worden vlug gescheiden.

(menu) [Sectie: Software vrijheden moeten algemeen bekend raken]

Als mensen hun vrijheid willen verdedigen, moeten ze hun vrijheid naar waarde weten te schatten, men moet ze appreciëren. En om mensen hun vrijheid naar waarde te laten schatten en ze te appreciëren, moeten ze eerst weten wat dat inhoudt. In andere aspecten van het leven heeft bijna iedereen al gehoord over mensenrechten. Dit betekent niet dat dat het makkelijk is om deze te verdedigen, maar we moeten tenminste niet beginnen met iedereen uit te leggen waar het over gaat. We moeten aan niemand gaan uitleggen wat persvrijheid is omdat ze er nog nooit over gehoord hebben. De persvrijheid is over de eeuwen heen gegroeid en over de hele wereld verspreid.

Maar computers zijn nieuw. Het is pas de laatste tien jaar dat een groot deel van de mensen, vooral in rijke landen, computers gebruiken. En computers zijn pas enkele decennia in gebruik. Dus de ideeën over wat mensenrechten betekenen voor software zijn pas in ontwikkeling. De Vrije Softwarebewegingen stellen dat er vier essentiële mensenrechten zijn voor gebruikers van software. Dit zijn nieuwe ideeën. De meeste mensen die software gebruiken, hebben nooit nagedacht over welke mensenrechten op hen van toepassing zijn. Ze hebben gewoon aanvaard wat hen werd verteld. De mensenrechten waarop een softwaregebruiker recht heeft zijn: Helemaal geen!

Dat is wat propriëtaire ontwikkelaars hen gunnen. En iedereen aanvaardt deze houding. Zo hebben ze het gespeeld, en niemand is ooit opgestaan om te verkondigen dat er ook een andere visie mogelijk is.

Dus wij moeten effectief starten bij stap één, mensen vertellen wat het voor een softwaregebruiker betekent om vrijheid te hebben. En dan moeten we hopen dat mensen deze vrijheden voldoende naar waarde weten te schatten, zodat ze mee willen helpen om ons vrij te houden. De toekomst van onze gemeenschap zal meer afhangen van de waarde die we zelf hechten aan onze vrijheid, dan van enig ander aspect.

[01:03:27]

En daarom is het zo belangrijk om de mensen vandaag de idealen van de Vrije Softwarebeweging bij te brengen. Het is niet voldoende de mensen te leren om Vrij Software te gebruiken. Natuurlijk hoop ik dat ze vrije software gaan gebruiken, het zou zonde zjin moesten ze niet-vrije, gebruiker onderwerpende, software gebruiken. Maar alleen maar Vrije Software gebruiken is niet voldoende als we blijvend vrijheid willen hebben voor jaren. Als we morgen alle computergebruikers hun vrijheid geven, maar we leren hen niet welke vrijheden dat zijn, dan zijn velen onder hen binnen vijf jaar deze vrijheden weer kwijt. Iemand zou tegen hen komen zeggen: "Ik heb een leuk programma dat de zaken sterk zal vergemakkelijken, wil je het graag hebben? Je moet me wel beloven het aan niemand door te geven en je mag niet zien hoe het allemaal werkt, maar het is echt een goed programma, wil jij dat niet hebben? "

Een persoon die niet geleerd heeft dat hier iets niet klopt zal misschien geneigd zijn ja te zeggen. En dat zou betekenen dat haar vrijheden deels verdwenen zijn. Dus het volstaat duidelijk niet om mensen hun vrijheid te geven. We moeten de mensen ook leren deze vrijheden te erkennen, ze moeten de waarde ervan kennen, zodat ze hun vrijheid kunnen verdedigen en ze niet opnieuw afstaan. Dat moeten we verwezenlijken als we niet alleen morgen maar definitief vrijheid willen.

(menu) [Sectie: We hebben dringend mensen nodig die werk maken van "deel 2"]

Veel mensen denken dat we dit probleem in twee fasen moeten oplossen. Ze vinden dat we mensen eerst moeten leren werken met Vrije Software, en eens ze er gebruik van maken kunnen we hen leren om de vrijheid die ze hebben te appreciëren.

Alhoewel dit een oplossing is die zou kunnen werken, indien men er werk van maakt, komt het voorstel er meestal op neer dat men volop werk maakt van fase één. Ik heb moeten inzien dat deze tweeledige aanpak eigenlijk een excuus is om aan fase één te kunnen werken terwijl men fase twee vergeet. Fase twee is nu juist waar ik aan werk. Dus als u echt gelooft een een tweeledige oplossing, sluit u dan bij mij aan en maak werk van fase twee. Het is echt een probleem dat een groot deel van onze gemeenschap werk maakt van deel één, en praat over de grote praktische voordelen, terwijl men het deel over de vrijheid verwaarloost. Het is al zover gekomen dat sommige mensen jarenlang een GNU/Linux systeem gebruiken, voordat iemand hen iets vertelt over vrijheid, het wordt bijna helemaal vergeten. Met andere woorden, onze gemeenschap is niet bezig met hun streefdoel voor vrijheid te vergeten, ze zijn het al bijna volledig vergeten. Het is zover gekomen dat we de mensen uit onze eigen gemeenschap opnieuw moeten leren waar de vrijheid om draait, terwijl het verkrijgen van die vrijheid juist de reden was waarom we deze gemeenschap hebben opgebouwd.

Op één na alle besturingssystemen zijn ontwikkeld voor commerciële of technische redenen. GNU werd ontwikkeld in het belang van de vrijheid. De gebruikers moeten dit beseffen. En ik vraag jullie om mij te helpen om dit aan anderen te leren. Dat is de reden waarom ik mezelf verplicht om deze ideeën over vrijheid verder te verspreiden. Er zijn al meer dan één miljoen mensen die bijdragen leveren aan Vrije Software. De gemeenschap heeft mij als programmeur eigenlijk niet echt meer nodig, ik word trouwens ook al wat ouder, waardoor ik er allicht al minder goed in ben dan vroeger. Maar er zijn geen miljoen mensen bezig met de waarden van die vrijheid aan anderen aan te leren, in het bijzonder het belang van de vrijheid om in een gemeenschap samen te kunnen werken. Hiervoor zoeken we dus heel dringend meer mensen.

[01:08:19]

(menu) [Sectie: Vandaag hebben we vijanden]

Vooral omdat we tegenwoordig iets hebben wat we vroeger nooit hadden: vijanden. Sterke vijanden. Rijke bedrijven die denken dat zij de wereld moeten beheersen, en daar ook bijna in slagen.

Tegenwoordig worden we ook sterk tegengewerkt. Zo komen harwareproducten tegenwoordig zonder technische specificaties.

Toen ik aan GNU begon te schrijven, in 1984, gebeurde dat nooit. Zoiets kon men zich bijna niet voorstellen. Het was maar normaal dat wie een computer kocht, ook een handleiding kreeg, die precies omschreef hoe elk onderdeel van de computer functioneerde. Hoe zou men aan iemand een computer kunnen verkopen, zonder dat hem werd verteld hoe hij die moest gebruiken.

Maar vandaag houden sommige hardwarefabrikanten er andere principes op na. En het is moeilijk om een vrije driver te schrijven voor een input-output device als je niet weet welke commando's je moet geven. De fabrikanten zeggen: " oh, geen probleem, wij ondersteunen linux". Ze noemen het systeem linux. Ze geven je een driver en zeggen je: " Gebruik gewoon deze driver".Het enige probleem is dat het geen Vrije Software is. Het is een binair bestand. Je kan het niet veranderen. Je kan niet bestuderen hoe het werkt. Dat is dus niet aanvaardbaar.

Onze taak is dus tweeledig, langs de ene kant moeten we door "reverse engineering" proberen te achterhalen hoe we vrije drivers kunnen maken. Langs de andere kant moeten we deze bedrijven onder druk zetten om met ons samen te werken.

Zodat we Vrije Software kunnen maken die echt gebruik maakt van de hardware van de computer. Deze computer heeft een modem die niet werkt. Het is een gemiste-modem. De echte term die men voor deze modems gebruikt is " winmodem", maar ik wil nooit naar Microsoft Windows verwijzen als een 'win'naar, want dat is een veel te positieve term. Dus noem ik het een gemiste modem.

Het zijn modems die alleen onder Windows werken omdat ze een deel van hun werk door software op de computer laten doen, en wij weten niet wat die software verondersteld wordt te doen, volgens mij zijn bepaalde aspecten ervan trouwens gepatenteerd.

[01:11:16]

Mij wordt verteld dat sommige van deze gemiste-modems tegenwoordig ondersteund worden met Vrije Software. Ik ken de juiste details niet. Vandaag is er ook geen enkele 3D versnelde videochip die werkt onder Vrije Software, omdat de juiste specificaties van die chips geheim zijn.

(menu) [Sectie: Wij moeten ermee ophouden onze macht over de markt te vergooien]

Wij zitten in een tijdperk waar onze gemeenschap een zeer grote macht zou kunnen uitoefenen. Er zijn tientallen miljoenen gebruikers, als we ons organiseren, als wij allen samen tegen één bedrijf zeggen:"Wij gaan uw producten boycotten totdat u met ons gaat samenwerken, en als je met ons samenwerkt, dan kopen wij allemaal uw producten en gaan we uw concurrent boycotten".

Wij zouden ervoor kunnen zorgen dat ze ons fair gaan behandelen. Maar we zijn niet goed georganiseerd, en de meeste mensen in onze gemeenschap hebben nog nooit gehoord over de ethische aspecten die bij onze vrijheid horen. Dus vergooien we onze macht over de markt.

En de problemen zullen nog groter worden. Door een samenzwering van enkele grote bedrijven, is men een poging aan het ondernemen om het ontwerp van de computers in de toekomst te veranderen, zodat het voor Vrije Software onmogelijk wordt om nog langer bepaalde belangrijke taken met een computer uit te voeren.

[01:13:05]

(menu) [Sectie: Bedrieglijk computeren]

Deze term wordt door hen "Trusted Computing " (vertrouwelijk computeren) genoemd, wij noemen het "Treacherous Computing" (bedrieglijk computeren). Het is hun bedoeling om ervoor te zorgen dat zij zeker zijn dat een computer onder hun controle staat, in plaats van onder de jouwe. Vanuit hun standpunt is dit zeker een te vertrouwen computer, maar vanuit je eigen standpunt is het een niet te vertrouwen situatie, het is bedrog. Dus hoe je deze nieuwe ontwikkeling noemt, hangt alleen af van je eigen positie.

Ik sta aan de kant van de gebruiker die in staat moet zijn om volledige controle te hebben over zijn computer. Dus voor mij is dit bedrieglijk computeren. Het is een heel gevaarlijk plan, en we weten nog niet precies hoe we dat moeten tegenhouden. We kunnen er alleen maar tegen blijven vechten, en hopen dat hun plan ergens volledig de mist ingaat, want soms kunnen zaken erg verkeerd lopen.

(menu) [Sectie: De DMCA en de EUCD wetgeving]

En dan zijn er ook nog wetten die gestemd worden om sommige Vrije Software te verbieden. In de Verenigde Staten bijvoorbeeld, bestaan er zo al twee wetten. Eén ervan is de Digital Millennium Copyright Act, die er in praktijk toe leidt dat uitgevers hun eigen auteursrechtwetgeving kunnen schrijven.

Het principe is dat als uitgevers iets in gecodeerde vorm verspreiden, of op enig andere manier zo ontwikkeld hebben dat de rechten van de gebruiker beperkt werden, dan is alles wat die gebruiker helpt om zijn vrijheden te herwinnen, illegaal. DVD's werden bijvoorbeeld op zo'n manier ontworpen dat ze gebruikers beperkten. Het videobestand op zo'n DVD is opgeslagen in gecodeerde vorm. En oorspronkelijk werd deze codering geheim gehouden om te verhinderen dat er Vrije Software geschreven zou worden om naar DVD's te kijken. Maar men ontdekte al snel hoe het werkte, en enkele mensen schreven een vrij programma om naar DVD's te kijken. Dit programma is nu dus gecensureerd in de VS. De Verenigde Staten censureren software! Dus als jij in de Verenigde Staten bent, wat ik zeer spijtig zou vinden voor u aangezien u, zeker als buitenlander, maar een heel beperkt recht hebt op de meest fundamentele mensenrechten, is er één recht dat men u niet zal afnemen: als u een DVD koopt, heeft u ook het recht om die te bekijken. Maar Vrije Software verdelen ernaar te kijken is illegaal. Zelfs mensen doorverwijzen naar plaatsen buiten de VS waar ze deze software kunnen vinden is illegaal.

Een echt Orwelliaanse censuur.

[01:16:36]

En tot mijn grote spijt moet ik erop wijzen dat de Europese Unie een soortgelijke richtlijn heeft aangenomen. Het gaat niet even ver. Het verbiedt alleen de commerciële verspreiding van zo'n software. Al moet ik nu eigenlijk verraden dat ongeveer elk land, mogelijks zelfs elk land, dat deze richtlijn al heeft omgezet, verder is gegaan dan nodig. Ze maakten hun wetgeving strenger dan voorgeschreven door de richtlijn. Ze kozen de zijde van enkele gigantisch grote bedrijven ten nadele van hun eigen burgers. Dit geeft een blik op de manier waarop onze democratische rechten beperkt worden door de Europese Unie, en hoe slecht democratie er wereldwijd aan toe is. Een regering van de burgers, verkozen door de burgers en die werkt voor haar burgers zou nooit dergelijke beperkingen aanvaarden. Zo'n regering zou nooit miljoenen van haar eigen burgers criminaliseren ten behoeve van grote, vaak buitenlandse bedrijven. Men vraagt zich af: Voor wie werken deze regeringen eigenlijk? Vertegenwoordigen zij nog hun eigen mensen, of het zijn het marionetten van hogere machten?

Deze wetgeving heeft slechts invloed op een heel klein deeltje van de mogelijkheden die software je bieden. Het heeft alleen betrekking op de toegang tot gepubliceerde werken. Alhoewel dit slechts een heel klein deelgebiedje is van de gigantische softwarewereld, kan het heel belangrijk blijken. Miljoenen mensen bijvoorbeeld willen DVD's bekijken op hun computer, maar ze kunnen dit niet met Vrije Software, ze kunnen nooit op legale wijze een programma verkrijgen dat werkt op een vrij besturingssysteem, ze zullen enkel en alleen voor deze reden niet-vrije software gaan gebruiken. Dus alhoewel het slechts één van vele duizenden programma's is, kan dat ene programma in praktijk zeer belangrijk blijken.

(menu) [Sectie: Softwarepatenten]

De andere wet die veel Vrije Software, en ook andere software, onmogelijk maakt, is de octrooiwetgeving, waar ik gisteren een toespraak over hield. [link naar geluidsbestand]. De octrooiwetgeving vormt een bedreiging voor alle softwareontwikkelaars. De octrooiwetgeving zorgt ervoor dat je voor de rechtbank gedaagd kan worden enkel en alleen omdat je een programma schreef. De wetgeving rond auteursrecht kan dat niet. Als je code schrijft bent uzelf, ofwel uw werkgever eigenaar van de code. Wat betekent dat niemand anders deze rechten heeft. Dus niemand kan u volgens het auteursrecht aanklagen voor code die u zelf schreef. Maar de octrooiwetgeving werkt helemaal anders dan het auteursrecht.

[01:20:07]

Patenten gaan over ideeën, technieken, mogelijkheden en methoden - niet over de code zelf. En als je code schrijft, gebruik je veel verschillende technieken, methoden, mogelijkheden en ideeën. Eén ervan kan door iemand gepatenteerd zijn. Het kan evengoed zijn dat vijftig ervan gepatenteerd zijn door vijftig verschillende patenthouders. En zij kunnen je allemaal bedrijven met een rechtszaak, één na één.

Alle softwareontwikkelaars worden hierdoor bedreigd. De meeste ontwikkelaars proberen maar één succesvol product te produceren. Wij streven ernaar om al de behoeften van de gebruikers vrij in te vullen. Wij willen alle software vrij maken, zodat alle gebruikers, om het even wat kunnen doen, zonder hun vrijheid op te offeren. Het is ons doel om om mensen Vrije Software te geven, zodat ze elke taak kunnen vervullen zonder ooit voor te keuze te staan: behoud ik mijn vrijheid, of zal ik vandaag deze taak met mijn computer uitvoeren.

Dit is eigenlijk een trieste situatie. Het toont aan hoe weinig waarde mensen hechten aan hun vrijheid. Mensen komen soms in situaties terecht, ze moeten een bepaalde taak uitvoeren, het is aantrekkelijk, het is uitnodigend, men kan er misschien zelf iets aan verdienen. Alleen al voor deze redenen zijn mensen bereid hun vrijheid op te offeren. Het is zo triest.

[01:21:50]

Aangezien we niet kunnen verwachten dat alle mensen hun vrijheid volledig naar waarde weten te schatten zodat ze zeggen "Ik ga deze job niet doen, want ik vind mijn vrijheid belangrijker dat dan deze taak op de computer ", is het onze taak om een vrij programma aan te bieden dat de taak volbrengt. En dan is de keuze eenvoudig. Ze kunnen het niet-vrij programma verwerpen, en in de plaats het vrije programma gebruiken.

Elke keer er een taak is die niet met Vrije Software kan uitgevoerd worden, hebben we een groot probleem.

( menu) [Sectie: Er komen nog juridische veldslagen]

Maar deze twee wetgevingen volstaan nog niet. Er worden dagelijks nieuwe regels in overweging genomen. Zo is er WIPO, de World "Intellectual Property" Organisation, die ontwerpt momenteel een verdrag waardoor het illegaal wordt om ontvangers te maken voor gecodeerde digitale televisie, die door gebruikers aangepast kunnen worden.

Met andere woorden: voor het eerst is men op het idee gekomen om iets te verbieden, enkel en alleen omdat het Vrije Software is. Dit toont aan hoe sterk ze onze vrijheid haten.

Vandaag volstaat het niet meer om software te schrijven en daar van te genieten. Natuurlijk hebben we ook zo'n mensen nodig, en in praktijk zijn er zo ook zeer veel, maar aan de andere kant moeten we ons ook politiek organiseren, om onze vrijheden te behouden. We moeten ons verenigd verzetten tegen de veelvuldige campagnes waarmee men steeds één of andere vrijheid van ons probeert te ontnemen. En de Europese Unie is in het algemeen heel toegeeflijk geweest om richtlijnen te aanvaarden die de vrijheden van hun burgers ontnam ten gunste van filmbedrijven en platenmaatschappijen.

[01:24:27]

We staan voor een grote veldslag, en het is onmogelijk om te voorspellen of we er als winnaar zullen uitkomen. Dus zal er gevochten moeten worden. Ik hoop dat jullie ons zullen steunen in deze strijd.

(menu) [Sectie: Vrije Software en onderwijs]

Het is van levensbelang voor scholen om enkel en alleen Vrije Software te gebruiken. Waarom? Het is de taak van de scholen om mee te bouwen aan een zelfstandige samenleving, om mensen op te leiden als onderdeel van een zelfstandige, vrije samenleving. Studenten aanleren om propriëtaire software te gebruiken is mensen leren afhankelijk te zijn. U leert uw leerlingen afhankelijk te zijn van enkele machtige bedrijven. Waardoor u deze bedrijven een nog grotere macht over de samenleving geeft. Als u mensen daarentegen leert van Vrije Software te gebruiken, stuurt u de hele samenleving naar een vrijere, meer zelfstandige toekomst. Scholen moeten ermee ophouden propriëtaire software te onderwijzen.

Er is echter nog een veel sterker agrument voor deze stelling. Een meer essentiële reden. Ik heb het over de morele opvoeding. Het is de plicht van scholen om jongeren op te voeden met de wil om goed te doen, hen leren ook anderen in de samenleving te helpen. Dus zou in elke klas de regel moeten gelden: kinderen, als jullie software mee naar de klas brengen, moeten jullie die delen met de anderen. Als jullie de software niet delen, kunnen jullie hem ook niet meebrengen omdat we hier in regel proberen om elkaar te helpen.

Als een school deze regel aan haar leerlingen wil overbrengen, moet ze deze regel natuurlijk ook zelf volgen. Zij moet het goede voorbeeld geven. Dus mogen scholen alleen Vrije Software in de klassen aanbieden.

(menu) [Sectie: St. IGNUcius en de kerk van Emacs]

Soms beschuldigen mensen mij van een heiliger-dan-de-rest houding. Ik vind dat niet juist. Als ik iemand tegenkom die niet het onderste uit de kan haalt om vrijheid vooruit te helpen, ga ik die persoon niet aanvallen. Ik ga die persoon alleen maar aanmoedigen om meer te doen.

Alhoewel, ik heb eigenlijk wel een wat heilige uitstraling, om ik een heilige ben. Het is mijn taak om heilig te zijn.

[Stallman trekt een gewaad aan, en zet een 16-inch disk op zijn hoofd]

[applaus]

Ik ben Sint IGNUcius...

[gelach]

... van de Kerk van Emacs. Ik zegen uw computer, mijn kind. Emacs begon als tekstverwerker, maar werd al snel een levenswijze voor velen, aangezien ze al hun werk op de computer konden doen zonder ooit Emacs te verlaten, uiteindelijk werd het dan ook een religie. Vandaag bestaat er een groot schisma tussen twee rivaliserende versies van Emacs, en hebben we zelfs heiligen. Maar gelukkig geen Goden. In plaats van een God, aanbidden wij een tekstverwerker.

Om lid te worden van de kerk van Emacs, moet je de geloofsbelijdenis uitspreken, je moet zeggen: er bestaat geen systeem buiten GNU, en Linux is één van zijn kernels.

[gelach]

De Kerk van Emacs heeft enkele voordelen in vergelijking met andere kerken, die ik niet bij naam wil noemen. Zo is het celibaat bijvoorbeeld geen vereiste om een heilige te worden in de Kerk van Emacs. Dus als iemand van jullie heilig verklaard wil worden in een geloofsgemeenschap, moet je ons zeker in overweging nemen. Alhoewel we er op staan dat u een moreel zuiver leven leidt. Het is uw plicht om elk propriëtair besturingssysteem, dat zich meester heeft gemaakt van computers onder uw bevoegdheid, te verdrijven, en te vervangen door een volledig vrij besturingssysteem, waarna je de computer van volledig Vrije Software kunt voorzien. Als u deze belofte maakt, en er ook naar leeft, ben ook jij een heilige en krijg ook jij een aureool - als je er nog één kan vinden want ze worden tegenwoordig niet meer gemaakt.

Soms vragen mensen mij of het een zonde is om de andere tekstverwerker, vi, te gebruiken in de Kerk van Emacs. Wel, het is waar de vi vi vi de editor van het beest is, maar een vrije versie van vi gebruiken is geen zonde, het is een vorm penitentie.

[gelach]

En soms vragen mensen mij of mijn aureool echt een oude computerschijf is. Dit is geen computerschijf, dit is mijn aureool. Maar, het is ooit wel een computerschijf geweest.

[gelach]

Ik wil jullie bedanken, en ik zal een tijdje jullie vragen beantwoorden.

[applaus]

(menu)
V1: Ik zou graag uw mening horen over de relatie tussen Mono en GNOME.

Richard Stallman: Mono is een vrije implementatie van Microsoft's C#-taal. Microsoft heeft zich zelf als onze vijand verklaard en wij weten dat Microsoft probeert om patenten te verkrijgen voor sommige mogelijkheden van C#. Dus is het volgens mij gevaarlijk om C# te gebruiken, en zou het dus best gevaarlijk kunnen zijn om Mono te gebruiken. Mono is een vrije implementatie van een taal die gebruikers gebruiken. Het is goed om implementaties aan te bieden. We zouden vrije implementaties van alle talen moeten hebben. Maar al naargelang de gevaren die eraan verbonden zijn, kunnen we er misschien toch beter niet aan beginnen.

(menu)
V2: Wat is jouw mening over andere licenties, andere dan de GPL? Zoals bijvoorbeeld BSD-achtige licenties?

Richard Stallman: Wel, er bestaat niet zoiets als "BSD-achtige licenties". Er bestaan twee BSD licenties, en dat zijn beiden Vrije Softwarelicenties. En er bestaat een groot verschil tussen beiden. Als u de term "BSD-achtige " gebruikt, dan negeer je deze verschillen. Wie hier meer over wil weten kan eens kijken naar www.gnu.org/philosophy/bsd.html. Daar vindt u een uitleg over heel deze zaak.

Wat dan ook, het zijn allebei Vrije Softwarelicenties. Beiden geven je de vier essentiële vrijheden, waardoor ze principieel allebei ethisch juist zijn.

Eén versie echter heeft belangrijke praktische problemen, de andere niet. Ik overtuigde Berkley om zijn licentie zo aan te passen dat we verlost waren van deze praktische problemen. Even terzijde, de reden dat de ontwikkelaars van BSD begonnen zijn met het vrijmaken van hun code is gedeeltelijk te danken aan mijn bezoek aan hen in 1984 of 1985, omdat ik een gedeelte van hun code wou gebruiken in GNU. Ik vroeg het hen, omdat men destijds, toen BSD bestond als een versie van Unix, een AT&T broncodelicentie moest tonen om een copy van BSD te krijgen.

Ik heb hen verteld: jullie schenken al jullie hard labeur, jullie werk, aan een bedrijf. Het is zelfs niet voor een goed doel, en toch doen jullie schenkingen. Waarom scheiden jullie je code niet van AT&T's code, op die wijze kunnen jullie je code vrij maken. Ik vroeg dit omdat ik wist dat bepaalde delen van de code hun werk was, en volgens mij konden we die zo gebruiken in GNU, zodat we sneller een vrij besturingssysteem zouden hebben.

De website www.gnu.org is de plaats waar je informatie vindt over GNU en Vrije Software. Er bestaat ook een site fsf.org waar je meer informatie vindt over de Free Software Foundation.

(menu)
V3: Als lid van een gemeenschap die software ontwikkelt, is het een probleem dat sommige gebruikers van die software, het programma verder ontwikkelen, zonder hun nieuwe broncode beschikbaar te stellen.

Richard Stallman: Wat doet dat programma?

V3b: Dit programma is een vervanger voor een MORPG

Richard Stallman: In principe is er geen probleem met een gebruiker die een programma aanpast en het voor persoonlijke doeleinden gebruikt ...

V3c: Maar ze verdelen alleen de uitvoerbare code.

Richard Stallman: Oh, wel dan zijn ze in overtreding met de licentie. Dan moeten de ontwikkelaars met een advocaat gaan praten, en kan je hen aanklagen.

V3d: Het probleem is dat wij over heel de wereld verspreid zitten.

Richard Stallman: Dat is niet noodzakelijk een probleem. Enkele van de belangrijkste ontwikkelaars bijvoorbeeld zouden beter met een advocaat gaan praten, dan onder elkaar te praten over de uitzichtloosheid van de situatie. Ze kunnen bijvoorbeeld contact opnemen met het Software Freedom Centre. Als iets soortgelijks gebeurt bij de Free Software Foundation, dan zorgen wij ervoor dat ze zich in regel stellen.

Wij dwingen de GNU General Public Licence krachtig af, en wij hebben onze redenen om dat te doen. Als mensen de GPL overtreden, betekent dat meestal ook dat er mensen zijn die hun vrijheid verliezen. Dus om de vrijheid te beschermen, dwingen wij onze licentie af. Wij gebruiken hetzelfde wapen, meer bepaald het auteursrecht, dat andere mensen gebruiken om ons onze vrijheid te ontnemen. Aangezien wij deze wetgeving gebruiken om de vrijheid van de mensen te verdedigen, is het een rechtmatig gebruik.

V3e: Dus met dit wapen, zouden wij de strijd moeten kunnen aangaan met al die jongeren over heel de wereld?

Richard Stallman: Dat weet ik niet. Zijn het allemaal jongeren?

V3f: Het zijn vooral jongeren.

Richard Stallman: Dan zal het niet moeilijk zijn.

[gelach, applaus]

[01:38:46]

(menu)
V4: Er bestaat een wijd verspreid misverstand over vrijheid nummer drie. Sommige mensen denken dat het verplicht is om al je aanpassingen te publiceren. Misschien zou het nuttig zijn als je een zin of twee aan je toespraken toevoegt om dit te verduidelijken.

Richard Stallman: Dat is juist de reden waarom ik zeg: de vrijheid om je aanpassing te verdelen, als je dat wenst. Ik zet er de "als je wenst" juist bij om deze misvatting recht te zetten. Ik moet gewoon heel veel zeggen, en ik heb niet de tijd om alles uit te leggen. Ik heb veel zaken moeten overslagen. U heeft gelijk, maar er zijn nog veel andere misverstanden waar ik het vandaag niet over had. Er zijn er teveel om allemaal in deze toespraak te behandelen, ik heb er gewoon het maximum uit gehaald. U heeft gelijk, maar wat kan ik eraan doen?

(menu)
V5: Bevat uw aureool propriëtaire software?

Richard Stallman: Niet meer. Nu ze vol staat met vingerafdrukken denk ik niet dat er nog een toestel bestaat dat ze kan lezen.

(menu)
V6: Kan je iets vertellen over de Creative Commons licenties?

Richard Stallman: Kijk, het is eigenlijk zinloos om te praten over de Creative Commons licenties. Het slechte aan de Creative Commons is het feit dat ze een hele serie licenties maakten die niets gemeenschappelijk hebben. Wie al de licenties bekijkt en probeert te achterhalen wat de gemeenschappelijke vrijheid achter al die licenties is, dan is het antwoord: niets.

Dat is een probleem, want de reden waarom ik zo'n initiatief zou ondersteunen is juist het feit dat het de belangrijke vrijheden erkent. Oorspronkelijk, toen het Creative Commons project begon, erkenden al zijn licenties een zeker minimum aan vrijheid. Het is ook in mijn ogen de minimale vrijheid die iedereen zou moeten hebben om het werk te gebruiken voor kunst en opinie. Dat is de vrijheid om exacte kopieën van het werk te verdelen voor niet commerciële doeleinden. Dit was, op een bepaald moment, ook volgens mij de minimale vrijheid die iedereen zou moeten hebben voor om het even welk werk.

Larry Lessig heeft me min of meer overtuigd dat er nog een andere essentiële vrijheid is die iedereen zou moeten hebben, hij noemt het remix. Dat is de vrijheid om delen van werken te gebruiken, ze te veranderen en opnieuw samen te voegen, om zo een sterk gewijzigd werk te maken dat een hele andere boodschap verkondigd. Maar in de VS, wordt zo iets gerechtvaardigd gebruik genoemd, dus vond ik het niet nodig om daar veel over te praten.

In elk geval, de oorspronkelijke Creative Commons licenties erkenden allemaal je vrijheid om het exacte kopieën van het volledige werk te verdelen voor niet commerciële doeleinden. Later ontwikkelde zo nog andere licenties, die je deze vrijheid niet langer garanderen. Ze hebben nu zelfs licenties die me helemaal geen vrijheid meer geven, omdat ik in een ontwikkeld land leef, wat hoogstwaarschijnlijk ook voor jullie geldt.

Om deze reden vind ik deze licenties onaanvaardbaar. Je kan deze licenties niet rechtmatig gebruiken. Het probleem is dat Creative Commons al de licenties op een hoopje gooit. Ze moedigen de mensen niet aan om de verschillende licenties één voor één te bekijken en erover na te denken. Ze maken reclame voor de merknaam " Creative Commons".Met als gevolg dat je veel mensen hoort zeggen: "Laten we hiervoor de Creative Commons licentie gebruiken", of " help alstublieft mee aan ons project, wij gebruiken de Creative Commons licentie". Mensen danken dat ze dan substantiële informatie hebben gegeven, en veel mensen die dat lezen denken ook dat ze substantiële informatie kregen. in realiteit werd er niets gezegd over welke vrijheden men heeft als met dat werk gebruikt.

Daarom ondersteun ik Creative Commons helemaal niet. De manier waarop ze het aanbieden impliceert dat je alles of niets aanvaart. Voor mij betekent dat dus dat ik er niets van aanvaart.

Ik heb hen ooit gevraagd om het op te splitsen in twee projecten met een verschillende naam, een ander merk. Dan kon ik het ene project ondersteunen en het andere niet. Ik zou dat graag doen, als ze het mogelijk maken.

Dit toont aan dat er een fundamenteel filosofisch verschil is tussen de Creative Commons en de Free Software Movement. Creative Commons is op één of andere manier geïnspireerd door de Vrije Softwarebeweging, maar is niet gelijk aan de Vrije Softwarebeweging. De Vrije Softwarebeweging vertrekt vanuit de volgende stelling: dit zijn de essentiële vrijheden, iedereen zou deze vrijheden moeten hebben, wij gaan er werk van maken om iedereen deze vrijheden te bezorgen, en ze te verdedigen. Creative Commons zegt dat helemaal niet. Creative Commons praat over de mogelijkheid voor houders van een auteursrecht om dat recht zo flexibel mogelijk uit te oefenen. Een volledig verschillende filosofische richting.

Je moet dan ook niet verbaasd zijn dat zij geen lijst met essentiële vrijheden hebben. In het begin dacht ik echt dat ze dat wel hadden. Het is waar dat ze dat nooit expliciet hebben gezegd: "Dit is de vrijheid die we willen verdedigen ", maar vanuit hun activiteiten leek het wel alsof ze dat deden, ik dacht dat dat voldoende was. Maar aangezien het niet echt hun bedoeling was, hebben ze hun activiteiten aangepast, en nu, zelfs zuiver praktisch bekeken, beschermen ze niet langer de minimale vrijheden, en dat is verschrikkelijk.

[01:46:07]

(menu)
V7: Kent u een organisatie die deze benadering wel ondersteunt - in tegenstelling tot Creative Commons?

Richard Stallman: Niet echt. Er zijn enkele "vrije cultuurorganisaties" die nog iets verder willen gaan, en iedereen aanmoedigen om kunst te maken die vrij is volgens dezelfde vier vrijheden.

(go to menu)
Q8: zou Vrije Software niet duurder moeten zijn dan propriëtaire software, aangezien het waardevoller is?

Richard Stallman: Ik weet niet wat u daarmee bedoelt, sorry. Als men zich afvraagt of software goedkoop of duur, moet men enkele onbekende factoren meereken. In de propriëtaire softwarewereld, waar het meestal verboden is om zelf kopieën's te maken, is er meestal slechts één plaats waar men op een wettelijke manier aan een kopie kan geraken. Het is dus een zinvolle vraag, maar het antwoord kan best hetvolgende zijn: vandaag hier zoveel, morgen daar zoveel. Wat dan weer helemaal geen antwoord is op de vraag.

Maar met Vrije Software, waar mensen vrijheid hebben, staat het iedereen vrij om kopieën te maken. Er zijn dus vrije veel plaatsen waar je aan je kopie kan geraken, en het staat iedereen vrij om jou een kopie te geven of je er één te verkopen. Er bestaat dus ook geen vaste prijs.

Kijk bij Vrije Software gaat het over vrijheid, niet over de prijs. De vraag naar de kostprijs is secundair. Het staat mensen vrij kopieën te verkopen of weg te geven, en dat komt enkel en alleen omdat de mensen vrij zijn. De vraag hoeveel het kost is niet mijn zorg.

[Einde van de sessie, applaus]